9 สิงหาคม 2549
แล้วแผนที่วางไว้ว่าจะไปเที่ยวน้ำตก ก็มีอันต้องยกเลิก
เมื่อคุณสามีบอกว่าขี้เกียจขับรถ ที่จริงเขาคงไม่ได้ขี้เกียจหรอก
แต่คงอยากจะไปดื่มกับเพื่อนรุ่นพี่คนนั้นมากกว่า
ว่าแล้วก็เลี้ยวรถเข้าไปที่บ้านฟาร์ม สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่
มองไปไกลสุดสายตา มีแต่สีเขียวของต้นไม้ ต้นหญ้า กับลมที่พัดมาโชยเอื่อย
แม้จะรู้สึกเซ็งๆ ในตอนแรก
แต่หล่อนว่ามันคงดีกว่าอุดอู้อยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมที่บ้าน
ระหว่างทาง มีโอกาสได้โทรหาเจ้าน้องชายที่ไม่ได้เจอกันนานแล้ว
น้ำเสียงของมันยังสดชื่นไม่เปลี่ยน
แม้จะพอทราบคร่าวๆ ว่ามันมีเรื่องยุ่งๆ และวุ่นวายหัวใจอยู่ไม่น้อยในเวลานี้
แต่ด้วยความที่มันเป็นลูกผู้ชายแมน-แมน
มันเก็บความรู้สึกได้ดีกว่าที่หล่อนคิดเอาไว้เสียอีก
ถึงกระนั้นก็เถอะ หล่อนยังอดเป็นห่วงมันไม่ได้อยู่ดี
หนึ่งวันธรรมดาที่ชีวิตไม่ได้มีเรื่องราวอะไร
ดูเหมือนเราจะมองเห็นภาพความทรงจำเก่าๆ ได้ชัดเจนกว่าที่เคยนะ
คุณว่ามั้ย???
"ความเงียบ..."
มันอยู่ในลิฟท์ ขณะเราขึ้นไปกับคนแปลกหน้า
มันอยู่ในรถ 2 แถว หลังจากเราสบตากับคนที่นั่งตรงข้ามไป 2-3 ครั้งแล้ว
มันอยู่ในโรงหนัง ก่อนหนังตัวอย่างจะมา
มันอยู่ใต้ท้องทะเล ขณะเราดำน้ำ
มันอยู่ในห้องสมุด
มันอยู่หลังเสียงแก้วแตก
มันอยู่ในห้องเรียน หลังจากครูถามว่า มีใครสงสัยอะไรมั๊ย
มันอยู่ในบ้าน ตอนเราเดินปิดไฟทีละดวง ทีละดวง ก่อนเข้านอน
มันอยู่ระหว่างคน 2 คนที่ไม่เข้าใจกัน
อุดม แต้พานิช
มีเขา...
แต่ทำไมมีความเหงาเข้ามาแทรกขั้น
^
ยิ้มไรเมิง